Ironman: Ο δρόμος μας από την Αθήνα μέχρι το κόκκινο χαλί

Το έχουμε ξανακάνει: τα μαύρα γράμματα η αφήγηση της Αναστασίας, τα ροζ η δική μου οπτική. Ζήσαμε τον πρώτο μας αγώνα Ironman (αγώνας τριάθλου: 3800μ κολύμπι/180χλμ ποδήλατο/42,2χλμ τρέξιμο. ΝΑΙ ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ), η πρώτη ως αγωνιζόμενη, η δεύτερη ως support crew και θέλαμε πολύ να το μοιραστούμε με όλους.

Το ταξίδι ποτέ δεν ξεκινάει όταν μπαίνεις στο αεροπλάνο. Ξεκινάει πολύ νωρίτερα. Το δικό μου ταξίδι ξεκίνησε όταν περνούσα μπροστά από το βοτανικό κήπο με το ποδήλατο και μου χτύπησε η ηλεκτρονική αλληλογραφία μου. Ήταν η απάντηση από την Asso Subsea ότι μετά χαράς θα με στηρίξουν στο ταξίδι μου στο Ταλίν στην Εσθονία για να αγωνιστώ σε έναν αγώνα Ironman (τον πρώτο μου).

Αφού περάσαμε πολλές ώρες χαράς, σχεδίων, ονείρων με φίλους και οικογένεια, είχε έρθει η ώρα να ξεκινήσει η σκληρή δουλειά. Θυμάμαι κύκλους προπονήσεων που η ανάγνωση τους και μόνο σου προκαλούσε γέλιο. Ευτυχώς ο Τόλης, ο Σταύρος και ο Λουκάς παρά την εργασία τους που αποτελείται από κυλιόμενες βάρδιες (ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ), δε με άφησαν να κάνω τις πολύωρες προπονήσεις μόνη μου στους 40 βαθμούς το κατακαλόκαιρο, και τους ευχαριστώ θερμά για αυτό!

Κι ενώ τα σωματικά breakdown ήταν εκεί κατά διαστήματα, πιο σκληρές ήταν οι περίοδοι mental breakdown. Φόβος για το άγνωστο και το μεγάλο. Μεγάλο ταξίδι, πολλά τα μέτρα (όχι η απόσταση, τα μέτρα λόγω πανδημίας). Είμαι έτοιμη; Θα τα καταφέρω; Γιατί ο καθένας λέει άλλα tips προπόνησης και πολλοί μου λένε ότι κάνω λάθος, ότι δεν θα τα βγάλω, ότι πρέπει να κάνω κι άλλους αγώνες πρώτα; Στην αρχή σου λένε «κάνεις πολύ λίγα longrun&bikes», μετά σου λένε «κάνεις πολλά και κουράζεις το σώμα σου». Ο τάδε έφη αυτό, ο τάδε έφη το άλλο. Ε, βρε παιδιά κάπου εκεί και να μη θέλεις να δώσεις σημασία τρελαίνεσαι!

Όταν είσαι φίλος, είσαι εκεί όταν οι φίλοι σου σε χρειάζονται. Ο δικός μου ρόλος, μιας και φέτος οι προπονήσεις μου δεν ήταν ίδιες με της Αναστασίας, ήταν να είμαι εκεί όταν χρειάζεται κάποιον να μιλήσει. Εύκολο δεν είναι να στέκεσαι απέναντι από μια αθλήτρια του επιπέδου της, με στόχους σαν τους δικούς της και να προσπαθείς να την κρατάς ήρεμη. Εύκολο δεν είναι να σου λέει τι της είπε ο ένας και ο άλλος και να καλείσαι να της βάλεις κερί στα αυτιά (και στο μυαλό) για να μην ακούει και να μην επηρεάζεται. Εύκολο δεν είναι να κρατάς την ψυχραιμία σου (την έχασα πολλές φορές), όταν τη βλέπεις να μην πιστεύει στον εαυτό της (ΑΥΤΗ που για σένα είναι πρότυπο). Δεν ήταν εύκολο, ήταν όμως απαραίτητο. Και μέσα από αυτό μάλλον έγινα καλύτερη φίλη, για την επόμενη φορά που θα χρειαστεί κάποιος φίλος την υποστήριξή μου.
Και ξέρετε τι άλλο έμαθα; Ότι δε χρειάζεται να λέμε πάντα τη γνώμη μας αν δε μας τη ζητήσουν κι ότι πρέπει να σκεφτόμαστε πολύ πριν πούμε κάτι σε έναν αθλητή πριν τον αγώνα του, γιατί αν δεν είναι πραγματικά ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ εκείνη τη στιγμή, το μόνο που θα του κάνουμε είναι κακό.

Τέλος πάντων, εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι καλά είχε βγει η προπόνηση οπότε no bad feelings…. haters will hate.

Επιστρέφοντας στο υπέροχο ταξίδι μου πέφτω πάνω στα πολλά διαδικαστικά, ειδικά λόγω covid, τα οποία ανέλαβαν εξολοκλήρου η μαμά μου και η Ελένη και ευτυχώς γιατί μου πήραν ένα μεγάλο βάρος από πάνω μου με σκοπό να ασχοληθώ με τη δουλειά και την προπόνηση μου.  Όσοι λένε όλα του γάμου δύσκολα μάλλον δεν έχουν σχεδιάσει ironman στο εξωτερικό εν μέσω πανδημίας!!

Τα διαδικαστικά ενός ταξιδιού με στόχο έναν μεγάλο αγώνα είναι από μόνα τους πολλά. Η πανδημία τα έκανε περισσότερα. Έτσι κυρίως η Κική, η μαμά της Αναστασίας, ανέλαβε να κλείσει τις πιο ασφαλείς πτήσεις για εμάς και τη μεταφορά των ποδηλάτων, με τη λιγότερη δυνατή ώρα ταξιδιού. Ένα καλό πρακτορείο μπορεί να αποδειχτεί σωτήριο σε αυτές τις περιπτώσεις. Η διαδικασία κράτησης θέσης για το ποδήλατο επίσης είναι απαραίτητη, αν θες το ποδήλατό σου να φτάσει στην ώρα του και όχι με κάποια άλλη πτήση. Ήταν αυτή που φρόντισε το late check-in στο ξενοδοχείο, αυτή που έψαξε να δει τις προϋποθέσεις ταξιδιού από χώρα σε χώρα, σχετικά με τα έγγραφα λόγω πανδημίας. Εγώ σαν βοηθός, επιβεβαίωνα τις πληροφορίες, τις έβαζα σε μια σειρά και συμπλήρωνα ό,τι έντυπο χρειαζόμασταν ανά πάσα στιγμή. Μια συμβουλή: στα ταξίδια εν μέσω πανδημίας να ελέγχετε τακτικά τις προϋποθέσεις, γιατί αλλάζουν από μέρα σε μέρα.

Προσγειωνόμασταν με δόσεις στο Ταλίν, έτσι την Παρασκευή φάγαμε το πρωινό μας όλη η ομάδα παρέα (Η ομάδα: Λουφέκης, Μαρίνα, Κική, Ελένη, Σταύρος, Αναστασία)! (Πριν από αυτό, την Πέμπτη μάθαμε όλοι πώς να συναρμολογούμε ένα ποδήλατο, αν χρειαστείτε βοήθεια κάποια στιγμή καλέστε μας!) Στη συνέχεια πήγαμε στη λίμνη Harku όπου θα γινόταν τα 3800μ του κολυμβητικού σκέλους του αγώνα.  Όντας Ελληνίδα και μεγαλωμένη κοντά στη θάλασσα δεν φαντάζεστε το σοκ μου όταν είδα το θολό νερό της λίμνης. Δεν μπορούσα καν να δω τις μετρήσεις του ρολογιού μου εάν το βύθιζα 1 εκατοστό κάτω από την επιφάνεια του νερού. Στη συνέχεια το συνήθιζες βέβαια.

Σειρά είχε η υδατανθράκωση, που σημαίνει …. μακαρονάδα!! Ευχαριστώ Τόλη μου για την ιδέα…το Vapiano τα μαγείρεψε όλα υπέροχα!

Μετά ήταν μια ώρα δύσκολη. Έπρεπε να κοιμηθώ καλά με το στρες του τι θα γίνει αύριο, ακούγοντας τον αέρα να λυσσομανάει στα τζάμια, (18ος όροφος, λογικό) και φως (!), αφού ενώ η ζώνη ώρας είναι ίδια με την ελληνική εκεί νυχτώνει πολύ αργά και δεν νυχτώνει και εντελώς.

Και έφτασε η μέρα του αγώνα. Κάπου εδώ πρέπει να σας συστηθώ!
Γεια σας, είμαι αυτή που στους 16 βαθμούς, με 32 χλμ αέρα και χαλάζι/βροχή ποδηλάτησε 180 χλμ. με κοντομάνικο αντιανεμικό. Το λέτε χαζομάρα? Το λέω απειρία.

Εμείς από την άλλη, μουδιασμένοι από τις καιρικές συνθήκες και την έγνοια μας για την Αναστασία πάνω στο ποδήλατο, μετακινηθήκαμε με δυσκολία και βρεγμένοι από τη λίμνη προς το σημείο Τ2 (ζώνη που αφήνουν το ποδήλατο και ξεκινάνε το τρέξιμο), όπου την περιμέναμε ντυμένοι σκουπιδοσακούλες (συγγνώμη, με αδιάβροχα ήθελα να πω).

Αφού έτσι «δροσερά» πέρασα 5 ώρες και 45 λεπτά πάνω στο ποδήλατο, φλερτάροντας έντονα με την εγκατάλειψη του αγώνα (σχεδόν είχα πειστεί), σειρά είχαν τα τελευταία 42 χιλιόμετρα. Όταν πια έκανα την υπέρβαση και ξεκίνησα να τρέχω, ήξερα ότι έστω και μπουσουλώντας θα το διάβαινα το κόκκινο χαλί και θα τερμάτιζα.

Για εμένα η στιγμή που ήρθε με το ποδήλατο, το άφησε και μέχρι να ξεκινήσει να τρέχει δεν περιγράφεται με 3 γραμμές. Είδα τη φίλη μου και πρότυπό μου να φτάνει στη ζώνη αλλαγής χλωμή και παγωμένη, με χέρια και σαγόνι να τρέμουν, ανίκανη να μου ρίξει ένα βλέμμα, κλαμένη και ταλαιπωρημένη. Και τα έχασα. Και δεν πίστεψα ότι μπορεί να συνεχίσει, και άρχισα να τρέχω στα χωράφια ψάχνοντας βοήθεια. Και όσο εγώ έτρεχα σαστισμένη, ο Λουφέκης την παρότρυνε να ξεκινήσει το τρέξιμο και να τη δω 5 λεπτά αργότερα να περνάει μπροστά μου τρέχοντας ανακουφισμένη και κοιτώντας με, με ένα τεράστιο χαμόγελο χαράς και περηφάνιας!

Η βροχή και το κρύο απ’ ότι φάνηκε δεν είχαν καμία διάθεση να σταματήσουν. Ήθελαν να μου δώσουν ένα δυναμικό βάπτισμα πυρός.

Εδώ η βροχή δε μας ένοιαζε πια, γιατί ήμασταν κοντά της και μπορούσαμε να τη βλέπουμε και να την εμψυχώνουμε σε όλη τη διαδρομή. Με τη Μαρίνα γράψαμε πολύ περπάτημα για να την προλαβαίνουμε σε διάφορα σημεία, αλλά δε μας ένοιαζε. Ήταν η εκτόνωσή μας να της φωνάζουμε με όλη μας τη δύναμη να συνεχίσει και να τη δούμε στον τερματισμό!

Τερμάτισα λοιπόν κλαίγοντας από χαρά. Όλοι κλαίγαμε. Βαριά εμπειρία τόσο για το support crew μου όσο και για μένα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχουμε να λέμε ιστορίες μέχρι τα βαθιά μας γεράματα. Τότε θα γελάμε, τώρα ακόμα κλαίμε!!!

Τερμάτισε και πήγε η ψυχή μας στη θέση της, αυτή είναι η αλήθεια. Κλαίγαμε από χαρά, από ανακούφιση, από συγκίνηση, από θαυμασμό, από περηφάνια, από αγάπη. Κλαίγαμε και γελούσαμε ταυτόχρονα, γιατί για εμάς είχε τερματίσει πρώτη! Για εμάς πάντα πρώτη θα τερματίζει, πάντα θα κερδίζει τη μάχη με τον εαυτό της, πάντα θα βάζει μεγαλύτερους στόχους και θα τους πιάνει.

Η επόμενη ημέρα ήταν αφιερωμένη στον Σταύρο και τον αγώνα του (Ironman 70.3). Πρώτη φορά τον έβλεπα να αγωνίζεται αφού κάθε προηγούμενη αγωνιζόμουν κι εγώ και φυσικά τερμάτιζα αρκετά λεπτά μετά από τον ίδιο! Όσο έντονα συναισθήματα έχεις όταν αγωνίζεσαι, άλλο τόσο έντονα συναισθήματα έχεις όταν αγωνίζεται ένας δικός σου άνθρωπος! Ήταν η σειρά μου να ζήσω την εμπειρία του support crew. Ο Σταύρος πήγε υπέροχα, δίνοντας μας ακόμη ένα λόγο να χαρούμε!

Ο Σταύρος δεν πήγε υπέροχα, πήγε ΥΠΕΡυπέροχα και ήταν το κερασάκι στην τούρτα και μια λύτρωση από την αγωνία της προηγούμενης ημέρας. Και εκ των υστέρων μάθαμε ότι πήρε και πρόκριση, αν θελήσει να δεχτεί, για το παγκόσμιο πρωτάθλημα Ironman 70.3 στη Νέα Ζηλανδία.

Νομίζω από τότε και μετά χαλάρωσα και είδα το Ταλίν καλά. Είναι μία πολύ όμορφη σκανδιναβική πόλη, και καθώς είναι η πρώτη που έχω επισκεφτεί από τα μέρη εκείνα, μου άρεσε πολύ! Κάναμε βόλτες στα στενάκια, φάγαμε πολύ ωραία, δοκιμάσαμε με λαχτάρα διάφορες μπύρες (από τις οποίες απήχαμε καιρό, λόγω προπονήσεων και αγώνα). 

Εγώ είχα δει το Ταλίν και νωρίτερα, γιατί κάποιος έπρεπε να βγάλει και μερικές φωτογραφίες. Θα δείτε διάφορες που έχουν ανέβει στο Instagram του myshinyworld_com.

Δυστυχώς δεν καταφέραμε να δούμε τα χωριά λόγω περιορισμένου χρόνου. Μου έφτασε όμως που είδα τους τεράστιους ποδηλατοδρόμους με γκαζόν και δέντρα αμφίπλευρα. Με έκαναν να αναλογιστώ τις κόρνες κι τις βρισιές που, σε αντίθεση με εκεί, ακούμε κάνοντας ποδηλασία στην  παραλιακή, αφού δεν έχουμε άλλο μέρος να κάνουμε την προπόνηση μας. 

Εδώ τα πω και θα τονίσω ότι :

  1. ΠΕΡΝΑΜΕ ΜΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ 2 ΜΕΤΡΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ
  2. ΔΕΝ ΚΟΡΝΑΡΟΥΜΕ
  3. ΔΕΝ ΒΡΙΖΟΥΜΕ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΝΕ ΠΙΟ ΑΡΓΑ, (είναι λογικό να βγάζουν τα πόδια μας λιγότερα βατ από τους ίππους του κινητήρα του αυτοκινήσου σου)
  4. ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΜΕ ΙΛΙΓΓΙΩΔΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ……Γιατί; Γιατί τα ποδήλατα ΠΕΦΤΟΥΝ έτσι
  5. Και βασικά απλά δε χρειάζεται να μας σκοτώσετε επειδή κάνουμε αυτό που αγαπάμε.

Τέλος μετά από μπόλικες ώρες πτήσης γυρίσαμε όλοι πίσω στο καμίνι μας να συνεχίσουμε την ζωή μας. Τόσο εγώ και ο Σταύρος σαν αθλητές όσο και το support crew πέσαμε στα ελληνικά πλέον κρεβάτια μας γεμάτοι με εμπειρίες και την αίσθηση της ολοκληρωτικής ικανοποίησης.

Με πολλή αγάπη θα σας προτείνω να κάνετε το support crew στους αγώνες των φίλων σας. Είτε είναι αθλητικοί αγώνες, είτε είναι ο προσωπικός τους αγώνας για έναν στόχο. Ονομάστε τον εαυτό σας support crew, μπείτε στο ρόλο, στηρίξτε τους, παρατηρήστε τους, χαρείτε με τη χαρά τους και μάθετε μέσα από τις δυσκολίες και τις αναποδιές. Θα μάθετε τον εαυτό σας, θα μάθετε τους φίλους σας, θα μάθετε περισσότερα για τη ζωή.

Προς τα που λέτε να είναι ο επόμενος αγώνας???

Αναστασία Τσουρουκτζή
και Ελένη Φωτοπούλου