Όταν βγαίνω στο δρόμο…

Στο δρόμο κυκλοφορώ με τρεις διαφορετικούς «χαρακτήρες»: σαν περιπατητής, που συνήθως κυκλοφορεί με τα πόδια για να κάνει κοντινές δουλειές, σαν δρομέας που αποφάσισε να τρέξει εκτός γηπέδου γιατί δε βγαίνουν 20χλμ σε γύρους των 350μ. χωρίς να ζαλιστώ και σαν οδηγός με το αυτοκίνητό μου. Σε όλες τις περιπτώσεις θυμάμαι τον μπαμπά μου, γιατί τους βασικούς κανόνες για τη συμπεριφορά μου στο δρόμο μου τους έμαθε εκείνος. Είτε δείχνοντάς μου πώς να ελέγχω τον δρόμο πριν περάσω απέναντι, σε ηλικία που ο μονόδρομος της γειτονίας φάνταζε λεωφόρος και η μικρή λεωφόρος Παλατιανής έμοιαζε εθνική οδός, είτε αργότερα μαθαίνοντάς με να οδηγώ, με τη γνωστή του φράση να ακούγεται στα αυτιά μου «να ξέρεις να οδηγάς σημαίνει να μπορείς να προβλέψεις τι θα κάνει κι ο άλλος που είναι στο δρόμο».  Έτσι προέκυψαν προβληματισμοί αλλά και κανόνες της καθημερινότητάς μου, με βασικό άξονα ότι κανείς δε θα νοιαστεί για τη ζωή και την υγεία μου περισσότερο από μένα την ίδια.

Συνεπώς, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα και σε μια πόλη σαν την Αθήνα, οφείλω να παραδέχομαι ότι τα πεζοδρόμια πολλές φορές είναι στενά (και άλλες όχι) και με κακοτεχνίες και ότι οι δρόμοι δεν είναι φτιαγμένοι για δρομείς και ποδηλάτες, άρα είναι δική μου ευθύνη να προσέχω περισσότερο τον εαυτό μου (ναι, αφού προσέξω, μετά θα διαμαρτυρηθώ κιόλας για μια καλύτερη ποιότητα ζωής).

Όταν απλά περπατώ, περπατώ στο πεζοδρόμιο. Όσο στενό κι αν είναι, με χωράει. Αν δε με χωράει, αν το έχει κλείσει ένα αυτοκίνητο, τα σκουπίδια, ένα δέντρο που έπεσε, βγαίνω στο δρόμο ελέγχοντας τη διέλευση των οχημάτων και ξανανεβαίνω στο πεζοδρόμιο όταν προσπεράσω το εμπόδιο.

Όταν περπατώ κρατώντας ένα παιδί απ’ το χέρι, βάζω το παιδί στη μέσα πλευρά για να είναι πιο προστατευμένο. (Προφανώς συνεχίζω να προτιμώ το πεζοδρόμιο εφόσον είναι εφικτό). Κι όταν έχω καρότσι και το πεζοδρόμιο είναι στενό και δε χωράω; Ναι, βγαίνω στο δρόμο, στην άκρη του, περπατώ με προσοχή ελέγχοντας τακτικά και με την πρώτη ευκαιρία ανεβαίνω ξανά στο πεζοδρόμιο (δε μου φταίνε οι οδηγοί, και αν είμαι οδηγός δε μου φταίει η μαμά και το καρότσι που δε χωράνε στο πεζοδρόμιο, δείχνω κατανόηση σε κάθε περίπτωση και είμαι προσεκτική).

Όταν είμαι δρομέας επίσης τρέχω στο πεζοδρόμιο. Ναι, η άσφαλτος του δρόμου είναι καλύτερη απ’ το πλακάκι του πεζοδρομίου, ναι στο πεζοδρόμιο κάνω ελιγμούς και χαλάω το ρυθμό μου, το κατανοώ. Αν προτιμήσω το δρόμο όμως, να συμφωνήσουμε ότι δε μου φταίνε τα αυτοκίνητα και ότι είναι δική μου ευθύνη να προφυλάξω τον εαυτό μου με κάθε τρόπο (γιατί κανείς δε θα με νοιαστεί περισσότερο και γιατί αν φτάσουμε να γίνει ατύχημα, χαμένη πρωτίστως θα είμαι εγώ). Έντονα χρώματα στα ρούχα, ειδικά αν νυχτώνει φοράω ρούχα με ανακλαστικά, ίσως κρατώ ακόμα και φακό, χρησιμοποιώ δρόμους με μικρότερη κυκλοφορία αυτοκινήτων, με επαρκή φωτισμό και προφανώς έχω το νου μου μπροστά και πίσω μου. Σαν δρομέας μπορώ να κατευθύνομαι και αντίθετα στην κυκλοφορία για να έχω οπτική επαφή με τα διερχόμενα οχήματα. (Για τους ποδηλάτες δεν είναι εξίσου ασφαλής αυτός ο τρόπος, αντίθετα ίσως είναι επικίνδυνος.)

Όταν είμαι οδηγός έχω «τα μάτια μου 14». Ελαττώνω ταχύτητα όταν βλέπω πεζούς στο δρόμο, περνώ με προσοχή και απόσταση δίπλα από ποδηλάτες, επίσης με ελαττωμένη ταχύτητα, για να μην ανατραπούν.

Η παγίδα «γιατί δεν πάει αλλού να ποδηλατήσει, να τρέξει, να περπατήσει;» είναι απλά ένας λόγος για να εκνευριστώ για ώρες με κάτι που λύνεται σε μερικά δευτερόλεπτα. Αξίζει; Όχι. Καθένας μας φέρει ευθύνη για τη δική του ζωή και τη δική του υγεία (τη σωματική και την ψυχική), οπότε ο εκνευρισμός πού ακριβώς χωράει;
ΥΓ: Ναι, πολλές φορές έχουν πεζοδρόμιο και βγαίνουν στο δρόμο, συμφωνώ. Μήπως εμείς δεν έχουμε κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο; Το θέμα είναι όλοι να γινόμαστε καλύτεροι.

Για τους ποδηλάτες δεν γνωρίζω προσωπικά να μιλήσω, θα σας πω ότι ισχύουν σίγουρα κάποια από τα παραπάνω ελαφρώς τροποποιημένα μαζί με τη μαγική λέξη «ΚΡΑΝΟΣ». Είτε πρόκειται για ποδηλάτη αθλητή, είτε απλώς για έναν άνθρωπο που πήρε ποδήλατο για να κάνει βόλτες, είτε πρόκειται για μεγάλη απόσταση, είτε για μικρή, το κράνος προστατεύει το κρανίο, που το κρανίο προστατεύει τον εγκέφαλο, που ο εγκέφαλος είναι το όργανο που διευθύνει το σώμα. Είτε έχει να κάνει με την προστασία από μια σύγκρουση, είτε απλά από μια πτώση (δεν ξέρω για σας, εγώ έχω πέσει κ στο ίσωμα με ποδήλατο) το κράνος είναι η αγορά που πάει μαζί με το ποδήλατο.

Αυτά από εμένα (και τον μπαμπά που μιλάει μέσα μου)! Σε όποια θέση κι αν βρισκόμαστε, να θυμόμαστε να μπαίνουμε και στη θέση του άλλου. Και αν όλοι, καθένας με την ιδιότητα που είναι στο δρόμο, τηρούμε βασικούς κανόνες, η συνύπαρξη θα είναι ευκολότερη και όλοι μαζί θα μπορούμε να διεκδικήσουμε καλύτερες δομές από εκείνους που είναι οι υπεύθυνοι.

Να είμαστε καλά, να βγαίνουμε, να περπατάμε, να τρέχουμε, να ποδηλατούμε και να χαιρόμαστε!

Ελένη Φωτοπούλου