Καλημέρα!

Καλημέρα: Λέξη σύνθετη,  καλή+ημέρα. Σημαίνει ακριβώς αυτό που υπονοεί, όπως όλες οι ελληνικές λέξεις και τη χρησιμοποιούμε ως χαιρετισμό τις πρωινές ώρες. Είναι πολυτραγουδισμένη και χιλιοειπωμένη.

Η σημασία της και η αξία της δεν περιορίζονται στο να την πούμε, αλλά και στο πώς.

Τη λες με χαμόγελο;
Την προφέρεις καθαρά ή τη «μασάς»;
Τη λες με χροιά χαρούμενη ή βαριεστημένα, από υποχρέωση ή από συνήθεια;
Τη λες πραγματικά ευχόμενος στον αποδέκτη να έχει μια καλή ημέρα ή χωρίς καμία διάθεση, πόσο μάλλον ευχόμενος και το αντίθετο πολλές φορές;
Τη λες ή μήπως δεν τη λες καθόλου και περνάς στο παρασύνθημα;

Όταν την ακούς πώς νιώθεις; Όταν δεν την ακούς, σου λείπει; Αν μια μέρα εξαφανιζόταν από το λεξιλόγιο όλων, τι θα σήμαινε για σένα;

Αυτή η λέξη, η μικρή, η «καλημέρα» είναι η πρώτη λέξη που ακούμε ή θα έπρεπε να ακούμε όταν ξυπνάμε. Γι’ αυτόν και μόνο το λόγο αξίζει να τη λέμε μέσα από την ψυχή μας. Να τη λέμε και να την εννοούμε, να τη λέμε πρώτα απ’ όλους στον εαυτό μας κοιτώντας τον στον καθρέφτη και χαμογελώντας του. Να τη λέμε σε όποιον συναντάμε με χαρά, γιατί μια «σωστή» καλημέρα μπορεί να σου φτιάξει ή να σου αλλάξει τη μέρα (ή και τη ζωή, ποτέ δεν ξέρεις τη δυναμική της). Να τη λέμε «κι ας πέσει χάμω», γιατί δεν εξαρτάται από τον αποδέκτη η δική μας η διάθεση να την πούμε.

Η «καλημέρα» δεν είναι υποχρέωση, είναι μια εσωτερική ανάγκη, είναι μια ευχή στο ξεκίνημα της ημέρας και μας αφορά όλους. Γιατί αν η δική μου μέρα πάει καλά, θα πάει και η δική σου. Γιατί αν η δική σου μέρα πάει καλά, θα πάει κι η δική μου.

…ναι, ξύπνησα με αυτές τις σκέψεις και θέλησα να τις μοιραστώ. Είπα και μια ζεστή καλημέρα στον εαυτό μου και στην αδερφή μου, ανοίγοντας τα μάτια μου και την ευχαριστήθηκα πραγματικά.

Καλημέρα λοιπόν!

Ελένη Φωτοπούλου