Ταξίδι στο βουνό των Θεών

Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα ότι χρειάζομαι ένα τετραήμερο διακοπών στη θάλασσα, αγκαλιά με ένα βιβλίο, ησυχία και μοναδική κίνηση το περπάτημα για τις βασικές ανάγκες. Τελικά βρέθηκα στο βουνό, αγκαλιά με την Αντιγόνη στο δωμάτιο, παρέα με περίπου 20 άτομα κάνοντας 10 ώρες ανάβαση και κατάβαση στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου.  Ναι, οι διακοπές μου δεν πήγαν ακριβώς όπως τις σχεδίασα, μου έδωσαν όμως σίγουρα αυτό που χρειαζόμουν!

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πριν να ανέβω στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, ή αλλιώς στην υψηλότερη κορυφή της Ελλάδας. Είχα κάτι να κερδίσω; Πολλά, και ακόμα δεν τα έχω εντοπίσει όλα.

Αυτή η Κυριακή λοιπόν κύλησε κάπως έτσι:

Ξυπνήσαμε πρωί… Η παρέα ήταν μεγάλη, τα άτομα πολύ διαφορετικά, αλλά όλοι με κοινό στόχο να φτάσουμε στην κορυφή. Το μόνο που έμενε ήταν να συνεργαστούμε. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε.
Η ανηφόρα μεγάλη: οι πιο τολμηροί την έτρεξαν (και μετά γύρισαν πίσω να βρουν τους υπόλοιπους), οι υπόλοιποι την περπάτησαν. Άλλοι πιο γρήγορα, άλλοι πιο αργά, για μερικούς ήταν ό,τι πιο δύσκολο είχαν κάνει ως τώρα (ανήκω σε αυτούς). Για 3 ώρες βλέπαμε μόνο ανηφόρα. Ή μήπως όχι μόνο;

Δέντρα, πουλιά, όμορφα χρωματιστά λουλούδια, ηλιαχτίδες ανάμεσα στα κλαδιά που σκίαζαν το μονοπάτι, μυρωδιές από θυμάρι και άγνωστα (σε μένα) αρωματικά φυτά, σημεία «λιβάδια» για να πάρουμε μια ανάσα θαυμάζοντας τη θέα από ψηλά.

Κι εκεί που νομίζεις ότι η ανηφόρα τελειώνει, βλέπεις ένα σκοινί! Όχι, δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο ακούγεται, φτάνει να το εμπιστευτείς. Το τραβάς, σε βοηθάει, ανεβαίνεις, ανεβαίνεις και… ωπ! Ένα υπέροχο, μεγάλο οροπέδιο, πράσινο και γαλήνιο απλώνεται ξαφνικά μπροστά, σαν να πέρασες σε μια άλλη διάσταση.
Ε ναι, αν ήμουν αρχαίος θεός, εδώ θα επέλεγα να ζήσω!

Οροπέδιο των Μουσών, Όλυμπος

Φτάσαμε λοιπόν. Όχι, δε φτάσαμε. Ήμασταν στα 2600μ. . Υπολείπονταν περίπου 300μ. . Η κορυφή ήταν απέναντί μας, μας περίμενε. Βάλαμε κράνη και χωριστήκαμε σε ομάδες. Χρειαζόταν σκαρφάλωμα. Απαιτητικό, άγνωστο για μένα, επικίνδυνο.

Οι κορυφές δε χαρίζονται, τις κατακτάς.  

Ανεβαίναμε με προσοχή και αυτοσυγκέντρωση. Και ναι, την κατακτήσαμε! Όλοι μαζί και καθένας ξεχωριστά. Ως εκεί ήταν, δεν είχε πιο ψηλά, τα είχαμε καταφέρει! Ένιωσα σούπερ ήρωας! (Έβαλα και λίγο τα κλάματα, μην πω ψέματα)

Φωτογραφίες, αγκαλιές, όλα σούπερ, όπως αρμόζει σε σούπερ ήρωες. Και μετά από το σεμνό πάρτυ έρχεται η ερώτηση: «Πώς κατεβαίνουμε τώρα από εκεί, σούπερ ήρωες;» «Κώλο κώλο» ήταν η απάντηση, οπότε μάζεψα τον ηρωισμό μου για να ακολουθήσω πάλι τους έμπειρους και να φτάσω στο μονοπάτι. Ζορίστηκα, αγχώθηκα, πέρασε μια αιωνιότητα για να πατήσω σε σταθερό έδαφος. (Αλλά για να τα καταγράφω όλα αυτά, τελικά τα κατάφερα.)
Από εκεί και κάτω ήταν πιο απλά τα πράγματα: απλώς κατεβαίναμε. Επί 4 ώρες. Πιο άνετα, πιο γρήγορα αλλά και πιο κουρασμένα, πιο ανυπόμονα να επιστρέψουμε πια. Στο τέλος της διαδρομής υπήρχε επιβράβευση: ένας καταρράκτης με παγωμένο νερό για να αποσυμφορηθούν και τα πόδια και η ψυχή, να πάρει το νερό μαζί του ό,τι είχε απομείνει.

Καταρράκτης, περιοχή: Πριόνια, Όλυμπος

Η επόμενη μέρα ήταν «δύσκολη» για όλους, όμως όποιον και να ρωτήσετε θα σας πει πως άξιζε τον κόπο.

Αυτοπεποίθηση, πείσμα, ομαδικότητα, συνεργασία, αυτοσυγκέντρωση, επιμονή, θάρρος, τόλμη, αγάπη, υπομονή, επιμονή είναι μόνο μερικά από τα ταλέντα που εκείνη η ημέρα μου υπενθύμισε ότι έχω και ότι μπορώ να τα χρησιμοποιώ για να ανεβαίνω σε κάθε κορυφή.

Αν δεν έχεις επισκεφτεί τον Όλυμπο, να το κάνεις. Ακόμα κι αν δεν πας για την κορυφή, το βουνό αυτό έχει μια μαγεία σε όλη του την έκταση. Θα τη νιώσεις από το πρώτο βήμα σου μέσα στα μονοπάτια του. Θα σε κάνει να θυμηθείς πώς είναι να είσαι «ένα με τη φύση». Φεύγοντας θα είσαι αλλιώτικος, δε στο υπόσχομαι εγώ, το ίδιο το βουνό το υπόσχεται.

ΥΓ: Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο και τον Γιάννη, που με την εμπειρία, την υπομονή και την αγάπη τους για το βουνό και για την ομάδα μας οδήγησαν στην κορυφή. Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλη την ομάδα που συνδεθήκαμε για 10 ολόκληρες ώρες, μοιραστήκαμε σκέψεις και συναισθήματα, κάνοντας το ταξίδι να μοιάζει εύκολο και αστείο (σαν τα ανέκδοτα της Φωτεινής).

Με αγάπη
Ελένη Φωτοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.