Τρέχω γιατί…

«-Και για πες, γιατί τρέχεις;
-Γιατί έτσι
-Τι έτσι? Δεν ξέρεις γιατί τρέχεις?
-Όχι
-Τότε γιατί το κάνεις?
-ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ»

Αυτός ήταν ένας διάλογος με τον εαυτό μου ενώ βγήκα να τρέξω λίγο χθες. Αναρωτήθηκα λοιπόν αργότερα, αλήθεια γιατί τρέχω;

Δε θα είχε κανένα νόημα να καταγράψω τα οφέλη του τρεξίματος για την υγεία, όχι γιατί δεν είναι πολλά και αξιόλογα, αλλά γιατί δεν απαντούν το ερώτημα αυτό για μένα.

Τρέχω γιατί «αισθάνομαι». Είναι ένας από τους τρόπους που βρήκα για να ζω καλύτερα.

Δεν αναφέρομαι στην προπόνηση. Η προπόνηση είναι άλλο πράγμα. Η προπόνηση είναι σαν τα μαθήματα ζωγραφικής, σου μαθαίνει απλά περισσότερα γι’ αυτό που ήδη κάνεις, για να μπορείς αν θες, να το κάνεις πιο ενδιαφέρον για σένα. Αν πάλι δε θες, μπορείς απλά να ζωγραφίζεις ή να τρέχεις, εν προκειμένω, όπως σου αρέσει και σε εκφράζει ήδη.

Βγαίνω λοιπόν να τρέξω. Και …. τι;  

  • Τρέχω το πρωί και όλη μου η μέρα είναι γεμάτη ενέργεια. Είναι σα να φορτίζουν οι μπαταρίες της δύναμης και της αντοχής, της δημιουργικότητας και της ευεξίας. Αισθάνομαι πιο έτοιμη να ανταπεξέλθω σε ό,τι προκύψει.
  • Τρέχω βράδυ και κοιμάμαι καλύτερα. Το σώμα ελαφραίνει από τα «βάρη», από τα «σκουπιδάκια» που συμμάζεψε όλη την ημέρα. Οι σκέψεις φουντώνουν και έπειτα μαλακώνουν, τα συναισθήματα εκτονώνονται, μεταμορφώνονται θα έλεγα. Τα γεγονότα που συνέβησαν ταξινομούνται πιο ξεκάθαρα και πιο αυθόρμητα στα σημαντικά ή όχι και τόσο σημαντικά και μπαίνουν στην άκρη για να μείνει χώρος να έρθει ένας ωραίος ύπνος.
  • Τρέχω στη φύση και όλες μου οι αισθήσεις μεγενθύνονται. Ανοίγουν οι κεραίες της όρασης, της όσφρησης, της ακοής, της γεύσης και της αφής και εξασκούνται στο να «ρουφάνε» κυριολεκτικά το περιβάλλον γύρω, τις μυρωδιές, τους ήχους, τις εικόνες, την αίσθηση του εδάφους, των κλαδιών που ακουμπούν τα πόδια ή το σώμα, ακόμα και τη γεύση του καθαρού αέρα που μπαίνει από το στόμα και γαργαλάει τον ουρανίσκο. Όλα αυτά καταγράφονται άμεσα και ενισχύουν τα ευχάριστα συναισθήματα στο τέλος.
  • Τρέχω και έχω χρόνο να μιλήσω με τον εαυτό μου. Ή να τσακωθούμε και να μη μιλάμε. Και να παρατηρώ απλά τις σκέψεις μου. Πολλές φορές θα με «αναγκάσω» να βγω να τρέξω γι’ αυτόν το λόγο. Γιατί μου αξίζει μια ώρα με τον εαυτό μου (ή μισή), χωρίς να μας ενοχλήσει κανείς, χωρίς να ασχοληθώ με το κινητό μου, χωρίς να με απασχολήσουν θέματα των άλλων. Just the two of us.
  • Τρέχω και τώρα πια δείχνω μεγαλύτερη κατανόηση σε όσους έχουν ένα οποιοδήποτε χόμπυ. Είναι τελικά σημαντικό να βρίσκεις πράγματα που σε γεμίζουν και με αυτά να γεμίζεις τον ελεύθερο χρόνο σου. (Και να σκεφτείς ότι πριν λίγα χρόνια κοιτούσα όσους έτρεχαν, ποδηλατούσαν, έκαναν χορό ή άλλες δραστηριότητες σαν εξωγήινους στην καλύτερη περίπτωση.)
  • Δε θα μπορούσα να παραλείψω το σώμα μου. Τρέχω και το βλέπω να αλλάζει. Γίνεται όλο και πιο δυνατό, όλο και πιο στιβαρό, με περισσότερη αντοχή, με περισσότερη ζωντάνια. Κι αυτό με κινητοποιεί να συνεχίζω να τρέχω, είναι μια μορφή φροντίδας όταν γίνεται με σεβασμό κι αγάπη.

Φυσικά δε θα ξεχάσω ότι για να ξεκινήσω να τρέχω σχεδόν με σύρανε τις πρώτες φορές, με ανάγκασαν και κυρίως με άντεξαν να γκρινιάζω για την κούραση και την ταλαιπωρία.
Ε, τι να κάνουμε παιδιά, ήταν αρχή και ήταν από τις δύσκολες, με συγχωρείτε! Και κυρίως σας ευχαριστώ!

Σε περίπτωση που θες να δοκιμάσεις να τρέξεις, οι οδηγίες είναι απλές: βάλε τα αθλητικά σου παπούτσια, άνετα ρούχα, βγες από το σπίτι και απλά τρέξε! Προς όποια κατεύθυνση, με όποιο ρυθμό και για όση ώρα. Όταν μπεις στο σπίτι, τίποτα πάνω σου και μέσα σου δε θα είναι ίδιο με αυτό που ήταν όταν βγήκες!

Ελένη Φωτοπούλου