Κλασσικός Μαραθώνιος Αθήνας: ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε

Ενάμιση μήνα μου πήρε από εκείνη τη μέρα για να μπορέσω να καταγράψω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου. Πολύς ή λίγος καιρός, δεν ξέρω, πάντως τόσο χρειάστηκε για να μπουν σε σειρά και να γίνουν λέξεις. Σας τα παραθέτω εδώ σήμερα ακριβώς όπως τα κατέγραψα τότε, λίγους μήνες πριν:

Το όνειρο να τρέξω την κλασική διαδρομή του Μαραθωνίου μετράει τουλάχιστον 2 χρόνια στο μυαλό μου, νομίζω από την πρώτη φορά που βρέθηκα στο Καλλιμάρμαρο μια τέτοια μέρα, χωρίς να έχω τρέξει ποτέ, παρασυρμένη από καινούριους φίλους με χόμπυ το τρέξιμο. Το είχα φανταστεί κάποιες φορές έκτοτε, ωστόσο δεν τολμούσε να πάρει μορφή και να γίνει στόχος πριν τις αρχές του 2019, που ο προπονητής μου βάλθηκε να μου αποδείξει ότι το τρέξιμο μπορεί να έχει ενδιαφέρον (και τα κατάφερε).

Βλέποντας τώρα όλη την πορεία από την αρχή μέχρι το τέλος της ημέρας του αγώνα, μπορώ να ευχαριστήσω τον εαυτό μου που έβαλε έναν τέτοιο στόχο. Έμαθα μέσα από αυτόν όχι να τρέχω (αυτό όλοι μπορούμε να το κάνουμε), αλλά να κάνω ό,τι χρειάζεται για να πετύχω το στόχο μου. Μου έφερε καινούριες συνήθειες στη διατροφή και στο καθημερινό μου πρόγραμμα, ένα σώμα πιο δυνατό, πιο υγιές και πιο ικανό να καταφέρει πράγματα, φίλους και γνωστούς για να μοιράζομαι τις σκέψεις και τις εμπειρίες μου, μια προσωπικότητα πιο αποφασιστική, πιο αποτελεσματική και πιο «θετική» και μια ψυχή πιο ώριμη.

Μου έφερε και μια καινούρια «ταυτότητα», αυτήν του δρομέα, του μαραθωνοδρόμου, κι αυτό είναι η απόδειξη για μένα ότι αλλάζω και ότι μπορώ να αλλάζω και να πετυχαίνω αυτό που θέλω.

Όσο για τα συναισθήματα εκείνης της ημέρας, αυτά δε θα μπουν ποτέ ακριβώς στη σειρά. Θυμάμαι ξεκάθαρα το τέλος, όπου εξουθενωμένη σκεφτόμουν «γιατί με άφησαν να το κάνω αυτό στον εαυτό μου» ενώ ταυτόχρονα έβγαιναν λυγμοί χωρίς δάκρυα. Θυμάμαι τη «νιρβάνα» των τελευταίων χιλιομέτρων όπου οι σκέψεις και το σώμα δεν είχαν καμία επαφή μεταξύ τους και έπραττε καθένας αυτό που είχε αναλάβει να περατώσει. Θυμάμαι την αρχή στον Μαραθώνα που δεν το πολυπίστευα ότι είμαι εκεί. Θυμάμαι όμως και την επόμενη μέρα, την πρώτη σκέψη όταν ξύπνησα: «εγώ αυτό θέλω να το ξαναζήσω, θα το ξανακάνω».

Αν θελήσετε ποτέ να τρέξετε έναν Μαραθώνιο, δύο είναι τα βασικά βήματα: βρείτε έναν προπονητή να σας καθοδηγεί και να σας «σπρώχνει» όταν δειλιάζετε και βρείτε και πώς θέλετε να είναι εκείνη η μέρα για εσάς. Για μένα το ερώτημα ήταν πώς θα καταλήξω να τερματίσω χαρούμενη και η απάντηση ήρθε διαλέγοντας τα ρούχα, τα παπούτσια, τα μαλλιά που με κάνουν να νιώθω όμορφη, προσκαλώντας όλους τους φίλους και τους γνωστούς σε διάφορα σημεία της διαδρομής να χαιρετηθούμε και  με τη μεγάλη έκπληξη των γονιών μου να είναι εκεί εκείνη την ημέρα.

Έρχεται το 2020. Ας βάλουμε έναν στόχο που δεν τολμήσαμε ποτέ να πούμε δυνατά μέχρι τώρα, ας κάνουμε το ταξίδι με χαρά κι ας έρθουμε όταν τελειώσει να μοιραστούμε αυτό μας το κατόρθωμα. Εμείς το καταφέραμε, μας αξίζει. 

ΥΓ: Το μετάλλιο ακόμα δεν ξέρω πού να το κρεμάσω, προς το παρόν κοσμεί το κομοδίνο μου και το χαζεύω σχεδόν καθημερινά.

Ελένη Φωτοπούλου

Απάντηση